Kuşadası SSK Dinlenme Sitesinde Balkondan Sofra Bezi Silkeleme Krizi ve Alt Kat Kahvaltı Suikastı

I. Pazar Sabahı Saat 09.45: Kuşadası Esintisi ve Balkon Sofrası

Kuşadası sahilindeki 1984 yapımı SSK Dinlenme Sitesi’nde pazar sabahı kutsal bir zaman dilimidir. Dört katlı sosyal devlet blokları çam ve okaliptüs ağaçlarının arasına dizilmiştir. Sitede emekli memurlar, sendikacılar ve SSK hastanesi personeli oturur. Herkes birbirinin kırk yıllık mesai arkadaşıdır.

Sitenin bahçesinde yaşlı zeytin ağaçları nöbet tutar. Çocuklar sabah erkenden plaj çantalarını hazırlar. Denizden gelen dalga sesi beton avluda yankılanır. Sitenin çay ocağından taze simit kokuları yükselir. Kapıcı İsmail Efendi sabah erkenden kapılara taze Hürriyet ve Milliyet gazetelerini bırakmıştır.

Saat tam 09.45’tir. Ege Denizi’nden esen serin sabah meltemi begonvilli balkon demirlerini serinletir. Nem oranı henüz yüzde 45 civarındadır. Seyyar fırıncının kornası sokakta yankılanır: Düüüt, taze gevrek geldi! Günün en huzurlu dakikaları yaşanmaktadır.

A Blok Kat 1 Daire 2’nin geniş balkonunda emekli biyoloji öğretmeni Nuran Hanım kahvaltı hazırlamaktadır. Masaya kolalı beyaz keten örtü serilmiştir. Ortada zeytinyağlı ve dağ kekikli yeşil kırma zeytin tabağı durur. Yanında Çanakkale Ezine koyun peyniri parıldar. Bahçeden toplanmış ince kabuklu pembe domatesler dilimlenmiştir. İnce belli Paşabahçe çay bardakları ışıldar. Masanın kenarında tekir kedi uyuklamaktadır.

Nuran Hanım’ın eşi emekli eczacı Şinasi Bey balkona çıktı. Elinde çift katlı emaye çaydanlık vardı:

— “Nuran, bu esinti insanı on yaş gençleştirir vallahi!”

— “Çayı da tam tavşankanı demledim, mis gibi kokuyor!”

— “Dünyada şu Kuşadası sabahından daha tatlı bir köşe var mı?”

Şinasi Bey demliği ilk bardağa eğdiği saniyede korkunç bir ses gökyüzünü yırtar. Tam üst kattan, ikinci kat balkonundan ritmik bir ses patlar: Şraaaak! Şraaaak! Şraaaak!

II. Suikast Anı: Gökyüzünden Yağan Susam ve Ekmek Kırıntısı

Yukarıdaki balkon korkuluğunda kırmızı-beyaz pötikareli devasa bir sofra bezi dalgalanır. Bezin arkasındaki fail sitenin tapu emeklisi Nebahat Hanım’dır. Nebahat Hanım altmış dört yaşındadır. Bayat çavdar ekmeklerini ve susamlı çıtır simit kırıntılarını boşluğa savurmaktadır.

İlk dalga balkon kenarındaki saksı sardunyalarına isabet eder. Ardından susam taneleri ve gevrek ekmek kırıntıları misket bombası gibi alt kata iner. Rüzgar kırıntıları doğrudan Şinasi Bey’in açık çay bardağına ve domates tabağına savurur.

Şinasi Bey dehşetle bardağına bakar. Berrak çayın yüzeyinde yanık fırın susamları donanma gibi yüzmektedir. Ev yapımı çilek reçelinin üzerine susam taneleri gömülmüştür. Şinasi Bey tereyağını bıçakla kazımaya çalışır. Susamlar tereyağının içine saplanmıştır.

Nuran Hanım feryat eder:

— “Elle dokunma Şinasi, bütün mikrop tabağa geçti!”

— “Bardağı da hemen lavaboya dök!”

— “Dur hanım, iki susam için taze çay dökülür mü?”

— “Dök diyorum sana! Kadının balkonunun tozu bardağa girdi!”

Şinasi Bey çayı lavaboya boşalttı. Çaydanlıktan yeniden taze çay koydu. Ellerini havluya sildi.

Domateslerin üzeri kepek gibi beyaz ekmek tozuyla kaplanmıştır. Nuran Hanım ellerini havaya kaldırıp ayağa fırlar. Plastik sandalye zeminde acı bir çığlık atar: Gıııırt!

Nuran Hanım başını dik açıyla tavana kaldırır:

— “Nebahat Hanım! Nebahat Hanım! Çüş artık ama!”

— “Biraz aşağıya bakar mısınız rica etsem?”

— “Masanın üzerine simit fırını yıktınız be kadın!”

Üst kattaki çırpış aniden kesilir. Pötikareli bez yavaşça geri çekilir. Demirlerin arasından Nebahat Hanım’ın permalı saçı ve pembe gözlükleri görünür:

— “Aaa Nuran Hanımcığım siz balkonda mıydınız?”

— “İnanın hiç görmedim, poyraz biraz sert esti!”

— “Elimden birden havalanıverdi mendil parçası…”

Nuran Hanım hırsla parmaklıkları tutar:

— “Ne mendili Nebahat Hanım? Masa örtüsü kadar koca sofra bezi o!”

— “Çayın içine susam battı, kahvaltılıklar mundar oldu!”

— “Her pazar aynı terane, bıktık vallahi bıktık!”

Nebahat Hanım savunmaya geçer:

— “Ay canım iki susam tanesi için mahalleyi ayağa kaldırma!”

— “Kuşlar yesin diye döktüm ben, günah mı yani?”

— “Kuşlar yesin diye benim tabağıma mı döküyorsunuz?”

— “Bahçeye insenize hanımefendi! Kanun var nizam var burada!”

Nebahat Hanım içeri çekilir. Balkon kapısı sertçe kapanır: Çaaat! Kriz birinci perdesini tamamlamıştır. Ama soğuk savaş başlamıştır.

III. ‘Rüzgar Vardı’ Doktrini ve Pasif-Agresif Cephanelik

Yazlık sitelerde “Rüzgar vardı görmedim” mazereti evrensel bir savunma kalkanıdır. Aslında ortada rüzgar falan yoktur. Bu kavga beş yıl önceki su motoru tamir parasını ödememe inatlaşmasının uzantısıdır.

1998 yılındaki o genel kurul tam altı saat sürmüştü. Divan başkanı kürsüye su bardağını fırlatmıştı. Nebahat Hanım hidrofor faturasını yırtıp atmıştı. Motorun sadece tek katlara su bastığını iddia etmişti. Nuran Hanım ise tutanaklara muhalefet şerhi yazdırmıştı. İki kadın o günden beri merdivenlerde bile selamlaşmazdı.

Yazlık bloklarında üst kat daima yerçekimi avantajına sahiptir. Yukarıdan dökülen her şey hız kazanarak alt kata iner. Üst katın cephaneliği geniştir: Çamaşır sulu paspas suyu, gece terlik tıkırtıları ve ıslak havlu damlaları.

Alt katın da karşı taarruz planı vardır. Alt katın en büyük silahı duman ve akustik vuruştur. Balkonda yakılan sivrisinek ilacı dumanı üst katın yatak odasına dolar. Nargile dumanı doğrudan içeri süzülür. İkinci büyük silah ise süpürge sapıdır.

IV. Tavan Vurma Diplomasisi ve Süpürge Sapının Hukuki Ağırlığı

Saat 14.30 oldu. Kuşadası sıcağında siesta vakti başladı. Sıcaklık gölgede 36 dereceye fırladı. Sitede mutlak sessizlik beklenirdi. Perdeler çekilirdi. Herkes vantilatör karşısında uykuya dalardı.

Fakat Nebahat Hanım’ın torunları koridorda akülü arabalarla ralli başlattı. Plastik tekerlekler fayanslarda kayıyordu. Beton tabliye inceydi. Alt kattaki Daire 2’nin yatak odasında avize sallandı. Avizedeki cam fanuslar birbirine çarptı: Çınnn, çınnn! Duvardaki guguklu saat yerinden oynadı. Tavandan beyaz kireç tozları döküldü. Tozlar Şinasi Bey’in uyku gözlüğüne indi.

Şinasi Bey yataktan fırladı. Dişlerini sıktı:

— “Yetti be! Ne kahvaltı bıraktılar ne uyku!”

Kilerden sarı vernikli ahşap süpürge sapını kaptı. Bu sıradan bir sap değildi. Masif gürgendi. Askeri bir caydırıcılık enstrümanıydı. Yatak odasının ortasına geçti. Sapı tavana üç kez sertçe vurdu: Tak! Tak! Tak!

Bu vuruşun apartman dilindeki anlamı çok açıktı: “Sabrım bitti, gürültüyü kesmezseniz yukarı geliyorum!”

Yukarıdaki koşuşturma bir an durdu. Çocuklardan biri seslendi: “Anneanne amca tavana vurdu!”

Nebahat Hanım içeriden bağırdı:

— “Vursun o sapsız adam!”

— “Kendi torunu gelince danalar gibi koşuyor burada!”

— “Koşun çocuklarım siz, bir şey yapamaz o!”

Ayak sesleri iki katına çıktı. Süpürge diplomasisi çöktü.

V. Kat Mülkiyeti Kanunu Madde 18, WhatsApp Grubu ve Gece Barışı

Şinasi Bey sapı fırlattı. Akıllı telefonunu kaptı. SSK Sitesi’nin 120 kişilik WhatsApp grubunu açtı. Grubun adı “SSK Huzur Sitesi Sakinleri”ydi.

Klavyede parmaklarını hızla gezdirdi. Kanun maddesini tek tek yazdı. Kat malikleri birbirini rahatsız etmemekle yükümlüdür maddesini vurguladı:

— “Bu sabah soframıza kilolarca ekmek ve susam döküldü!”

— “Öğlen ise evimizde suni deprem yaratıldı!”

— “Fotoğraflar savcılığa sunulacaktır!”

— “Tahliye davası açıyorum!”

Mesajın altına susamlı çayın makro fotoğrafını yükledi.

Grupta beş dakika çıt çıkmadı. İlk mesaj yönetici İhsan Bey’den geldi:

— “Komşular lütfen tansiyonu düşürelim. Sofra bezi silkelemek zaten yasaktır. Nebahat Hanım biraz dikkat edelim.”

Nebahat Hanım hemen karşı cevabı yapıştırdı:

— “İhsan Bey siz önce alt katın balkonda içtiği sigarayı engelleyin! Bütün duman benim salona doluyor! Rüzgarı ben mi yönetiyorum? Tavana sopayla vurmak asıl haneye tecavüzdür!”

Grup anında birbirine girdi. Alt katlar koalisyonu ile üst katlar federasyonu savaşa tutuştu. Emojiler havada uçuştu. Melahat Teyze araya yanlışlıkla çiçekli “Hayırlı Pazarlar” çıkartması attı. Tartışma akşama kadar sürdü. Yüz yirmi mesaj atıldı. Yönetici İhsan Bey tansiyon hapını aradı. Komşular tarafını seçti. Herkes birbirine eski defterleri açtı.

Türkiye’de yazlık hayatının yüzde sekseni balkonda geçer. Kahvaltı balkonda yapılır. Karpuz balkonda kesilir. Taze fasulye balkonda ayıklanır. Gece dedikodusu balkonda tüketilir. Dolayısıyla balkon her ailenin bağımsız sınır karakoludur.

Sitenin gençleri akşamları iskelede toplanırdı. Gitar sesleri dalgalara karışırdı. Yaşlılar ise balkonlarda çekirdek çitlerdi. Dikey mimari komşuları birbirine düşürse de bu gerilim site hayatının tuzu biberiydi. Herkes bu çekişmeyi gizliden gizliye severdi.

Saat 21.30 oldu. Denizden serin bir meltem esti. Balkonlarda sarı floresan lambalar yandı. Alt balkonda Şinasi Bey ile Nuran Hanım çaylarını içiyordu. Üst balkonda Nebahat Hanım torunlarına kısık sesle masal anlatıyordu. İki kat arasında çıt çıkmıyordu.

Ama süpürge sapı kiler kapısının ardında teyakkuzda bekliyordu. Çünkü yarın pazartesiydi. Fırından taze simitler çıkacaktı. Ve rüzgarın ne taraftan eseceği Kuşadası’nda asla bilinemezdi.

Site bekçisi Hasan Efendi bahçeyi sularken yukarı baktı. Balkonlardaki ışıkları süzdü. Yıllardır aynı filmi izliyordu. Çeşmenin vanasını yavaşça kapattı. Kendi kendine gülümsedi:

— “Yarın sabah yine başlarlar nasılsa!”

Terliklerini sürüyerek nöbet kulübesine doğru yürüdü. Kuşadası gecesi derin bir sessizliğe gömüldü. Yıldızlar denizin üzerinde ışıl ışıl parlıyordu. Yarın yeni bir pazar kavgası doğacaktı.