Yalova Çınarcık Karpuzdere Sitelerinde Lodoslu Gün Mangal Savaşı ve İsli Tüller Tutanağı

I. Marmara Lodosu ve İs Kokusu: Saat 19.30 Alarmı

Ağustos ayının ikinci cumartesi akşamıydı. Saat tam 19.30’du.

Yalova Çınarcık Karpuzdere sahilinde fırtına kopuyordu. 1986 yapımı Denizkent Tatil Sitesi sert bir lodosla sarsılıyordu. Rüzgârın hızı sahilde saatte 52 kilometreye çıkmıştı. Denizden ılık, yapışkan ve tuzlu bir nem geliyordu.

Dalgalar sahil istinat duvarını dövüyordu. Bahçedeki pembe zakkumlar rüzgârdan ikiye katlanıyordu.

Hava basıncı aniden düştü. Sitede oturan herkesin sinir uçları gerildi. Baş ağrıları başladı.

Tam bu sırada B Blok ikinci katın balkonunda bir hareketlilik başladı. Daire 4’te oturan kumaş toptancısı Serkan Bey sahneye çıktı. Balkon mermerinin üstüne çinko ayaklı bir mangal koydu. İçine bir torba Trakya meşe kömürü boşalttı.

Yanına beyaz ispirto şişesini yerleştirdi. Üç yaprak eski gazete buruşturdu. Yarım kilo tavuk kanadını ve bir kilo Tekirdağ köftesini tepsiye dizdi.

Kibrit çakıldı. Sarı alevler parladı.

Lodosun girdabı ateşi anında kaptı. Çinko hazneden zift gibi kapkara bir duman fışkırdı. Duman göğe yükselemedi. Rüzgârın şiddetiyle doğrudan binanın cephesine yapıştı.

Üçüncü ve dördüncü katların açık pencerelerine daldı. Balkon tavanlarını siyaha boyadı.

Apartmanın havalandırma boşluğundan yanık çıra kokusu yayıldı. Çınarcık sahilinin akşam huzuru tek hamlede zehirlendi. Bütün blok öksürmeye başladı.

II. Tül Perdelerin İdamı: 4. Katın Balkon Çığlığı

Mangal dumanı ilk olarak dördüncü kata çarptı. Daire 8’de emekli Fransızca öğretmeni Şükran Hanım oturuyordu.

Şükran Hanım yarım saat önce perdelerini yıkamıştı. Çiçek desenli Fransız güpürlü tüllerini balkona asmıştı. Perdeler akşam rüzgârında mis gibi yumuşatıcı kokarak kuruyordu.

Odayı birden geniz yakan karbon monoksit sardı. Şükran Hanım mutfaktan salona koştu. Gördüğü manzara karşısında göğsünü tuttu.

Krem rengi tüllere siyah is lekeleri yapışmıştı. Salonun tavanı gri bir sis bulutuyla kaplanmıştı.

Şükran Hanım tansiyon ilacını masaya fırlattı. Balkon parmaklıklarına fırladı. Aşağıya doğru avazı çıktığı kadar bağırdı:

— “Kör müsünüz vicdansızlar! Lodos var dışarıda lodos! Saatte elli kilometre rüzgârda mangal mı yakılır? Ciğerimiz söküldü burada! Tüllerim zift bağladı! Söndürün o ateşi, yoksa aşağı kaynar su dökeceğim!”

İkinci katın dumanları arasından Serkan Bey göründü. Elinde paslı mangal maşası vardı. Dumanı eliyle savuşturmaya çalıştı:

— “Şükran Abla ne bağırıyorsun ya! Çoluk çocuk aç bekliyor, iki parça tavuk pişiriyoruz! Biraz rüzgâr geldi diye ortalığı yıktın! Çek perdelerini içeri iki dakika!”

Şükran Hanım mermer küpeşteyi yumrukladı:

— “Ne iki dakikası terbiyesiz adam! Karpuzdere’yi dumana boğdun! Bütün site nefes alamıyor! Çağırıyorum yöneticiyi, gör sen gününü!”

III. ‘Mangal Değil Tüp Yaktık’ Yalanının Kriminal Çöküşü

Denizkent Sitesi’nin yirmi yıllık yöneticisi Tacettin Bey emekli tapu müfettişiydi. Koku alma duyusu sitede efsaneydi. Hangi bahçede kaçak hortum açılsa kokusundan anlardı.

A Blok’taki evinde haber bülteni izliyordu. Burnuna gelen meşe kömürü partikülüyle koltuktan fırladı:

— “Lodos esiyor… Bu koku tüp kokusu değil. Meşe kömürü kokusu. Çıra kokusu da var. B Blok yanıyor!”

Tacettin Bey sarı ceza tutanak defterini kaptı. Deri kaplı site yönetim planını koltuğunun altına sıkıştırdı. Plastik terliklerini giydi. Merdivenleri üçer beşer indi. B Blok ikinci katın kapısına dayandı. Zile aralıksız bastı:

Zırrrr! Zırrrr!

Kapı aralandı. İçeriden yoğun bir duman dalgası taştı. Serkan Bey kapıda belirdi. Alnında kömür karası vardı:

— “Buyrun Tacettin Bey? Hayırdır bu telaş?”

Tacettin Bey defteri göğsüne bastırdı:

— “Serkan Bey! Bütün blok duman altında! Balkonda mangal yakıyorsunuz! Yönetim Planı Madde 14 açıktır. Balkonlarda katı yakıtlı mangal yakmak kesinlikle yasaktır!”

Serkan Bey Türk sayfiyesinin en kadim yalanını söyledi:

— “Ne mangalı Tacettin Bey? Yanlışınız var. Piknik tüpü açtık biz. Üstüne teflon tava koyduk. Hanım karnıyarık için patlıcan közlüyor. Duman tavadan geliyor!”

Tacettin Bey ayakkabılarını çıkarmadan içeriye doğru iki adım attı. Burnunu havaya dikti:

— “Bana bak Serkan Bey! Ben otuz yıl sahte tapu inceledim. Benim burnumu kandıramazsın! Piknik tüpü meşe çırası kokmaz! Üstelik aşağıdan gördüm, mangalı gazete kağıdıyla yelliyordun! Yalan beyandan iki kat ceza yazarım sana!”

IV. Yönetici Tacettin Bey’in Gaz Maskesiz Balkon Teftişi

Tacettin Bey koridoru hızla geçti. Balkon kapısını ardına kadar açtı.

Manzara ortadaydı. Çinko mangalın içindeki kömürler akkor haline gelmişti. Tavukların eriyen yağı kömüre damlıyordu. Havaya mavi-beyaz alevler fışkırıyordu. Seramik zemin ve plastik mandal sepeti gri bir kül örtüsüyle kaplanmıştı.

Tacettin Bey parmağını ateşe uzattı:

— “Bu mu teflon tava Serkan Bey? Bu bildiğin lokanta ocağı! Hemen söndürüyorsun bunu, derhal!”

Serkan Bey maşayı havaya kaldırdı:

— “Söndürmem efendim! Etler pişti pişecek! Yüz elli liralık kanat ziyan mı olsun? İki dakikaya alıyoruz içeri!”

Tam o anda yukarıdan büyük bir su dalgası indi. Dördüncü kattan aşağı bir kova dolusu deterjanlı bulaşık suyu döküldü.

Su mangalın tam göbeğine çarptı. Sıcak küller havaya saçıldı. Balkonu yoğun bir buhar bulutu kapladı:

COOOOOSSSSS!

Şükran Hanım yukarıdan boş plastik kovayı salladı:

— “Söndürmezsen ikinci kova geliyor! Çamaşır suyu dökeceğim bu sefer!”

Serkan Bey çılgına döndü:

— “Kadına bak yahu! Balkonuma deterjanlı su döktü! Şikayetçiyim Tacettin Bey, mala ve cana kastetti!”

Alt ve üst komşular balkonlara fırladı. Bütün bina koro halinde birbirine girdi.

V. Zabıta Baskını ve Karbon Monoksit Ceza Tutanağı

Saat tam 20.15 oldu. Çınarcık Belediyesi Zabıta Müdürlüğü’nün beyaz pikabı sitenin nizamiyesinden girdi.

İki zabıta memuru araçtan indi. Bahçede otuz kişilik öfkeli bir kalabalık toplanmıştı. Komşular ellerinde isli yastık kılıflarıyla zabıtanın etrafını sardı. Çocuklar bahçe duvarına tünemişti.

Kıdemli Zabıta Memuru İsmet Bey burnunu çekti. Rüzgârı kokladı:

— “Kim yaktı bu ateşi arkadaşlar? Bütün Karpuzdere sahilini duman sarmış. Yalova sahil yolundan bile görünüyordu dumanınız!”

Yönetici Tacettin Bey söze girdi:

— “Memur Bey hoş geldiniz. Kat Mülkiyeti Kanunu ve belediye nizamnamesi hiçe sayılmıştır. Şahsı defalarca uyardık. ‘Tüp yakıyorum’ diyerek yalan beyanda bulundu. Fırtınada yangın tehlikesi yarattı!”

Zabıta ekibi ikinci kata çıktı. Balkondaki sıcak külleri, yağ tabakasını ve tavanı fotoğrafladı.

Memur İsmet Bey ceza makbuzunu çıkardı:

— “Kabahatler Kanunu gereğince çevreye rahatsızlık vermekten 2.450 TL idari para cezası kesiyoruz. Ayrıca perdeler için hukuki tazminat hakkı saklıdır. Şimdi dökün şu küllere suyu, gözümüzün önünde tamamen sönsün!”

Serkan Bey başını öne eğdi. Sürahiyi mutfaktan getirdi. Mangalın korlarını cızırdata cızırdata söndürdü. Yükselen beyaz buhar Karpuzdere semalarında bir hezimetin son işaretiydi.

VI. Soğuyan Küller ve İlk Mangal Ateşkesi

Pazar sabahı saat 11.00 oldu. Lodos durmuştu. Hava hafif bir deniz esintisine dönmüştü.

Site bahçesindeki ahşap çardakta üçlü barış zirvesi toplandı. Masada Yönetici Tacettin Bey, Serkan Bey ve Şükran Hanım oturuyordu. Masanın üstünde çay bardakları vardı. Ortamda hâlâ dünün gerginliği hissediliyordu.

Şükran Hanım kuru temizleme makbuzunu masaya koydu:

— “Üç bin lira tuttu Tacettin Bey! Özel kimyasal kullandılar. Ben emekli maaşımla bunu ödeyemem!”

Serkan Bey cüzdanını çıkardı. Parayı masaya saydı:

— “Şükran Abla kusura bakma. Dün lodos kafamıza vurdu. Perdelerin masrafını karşılıyorum. Zabıta cezasını da sabah erkenden yatırdım. Bir daha balkonda kibrit çakarsam namerdim.”

Tacettin Bey daktiloda yazdığı protokol metnini masaya serdi:

— “Gelelim kalıcı çözüme. Mangal bir sayfiye ihtiyacıdır. Lakin balkonda yakılması cinayettir. Arka otoparkın yanına üç gözlü ortak tuğla barbekü inşa ediyoruz. İsteyen sıraya adını yazdıracak. Sadece poyraz esen günlerde saat 17.00 ile 21.00 arası izin var. Pişiren tepsisini alıp evine çıkacak. Balkonlarda bundan böyle elektrikli ızgara dahi yasaktır!”

Şükran Hanım gözlüğünü düzeltti:

— “Lodoslu günlerde mangal yakanın da elinden tepsisi alınsın, site dışına sürülsün!”

Protokol imzalandı. Sitenin cam panosuna asıldı. Karpuzdere’de isli tüller yıkandı. Fakat o lodos kokusu sitenin kolektif hafızasına asla unutulmayacak bir uyarı olarak kazındı.