Bisiklet Farına Dinamo Takıp Gece Yarısı Turu: Bisan Pinokyo Vızıltısı ve Kör Karanlık Yarışı

I. Saat 22:45: Datça Aktur’da Çam Kokulu Zifiri Karanlık

Datça Aktur sitesinin dağ yamaçlarına kurulmuş beyaz villaları derin bir gece sessizliğine gömülmüştü. Saat tam 22:45’ti.

Ağustos gecesinin ılık rüzgarı çam ormanlarının keskin reçine kokusunu koya taşıyordu. Sokak lambaları sadece ana caddede cılız sarı daireler çiziyordu.

Siteler arası dar ara yollar ise zifiri bir karanlığa bürünmüştü. Gökyüzünde Samanyolu devasa bir elmas gerdanlık gibi pırıl pırıl parıldıyordu.

D Blok otoparkının arkasındaki istinat duvarının dibinde fısıltılar yükseliyordu.

On iki yaşındaki Cemil ile arkadaşı Onur diz çökmüşlerdi. Ortalarında metal bir takım çantası açıktı.

Önlerinde ise dönemin en büyük efsanesi duruyordu: Bordo renkli katlanır kadrolu Bisan Pinokyo.

Bisikletin arkasında uzun beyaz deri bir muz sele vardı. Gidonu gökyüzüne doğru koç boynuzu gibi yükseliyordu.

Cemil elindeki küçük pilli el fenerini bisikletin ön maşasına doğru tuttu:

— “Onur, feneri biraz daha yaklaştır. Somunu göremiyorum.”

— “Ağabey çok geç oldu, bekçi amca devriyeye çıkacak birazdan.”

— “Çıksın bekçi, umurumda bile değil.”

— “Babam bisikleti bu saatte sürdüğümü duyarsa beni keser Cemil!”

— “Korkma velet. Birazdan bu tekerleğe elektrik vereceğiz.”

— “Gerçekten yanacak mı o sarı far?”

— “Yanacak tabii. Hem de şimşek gibi parlayacak.”

— “Gözümüzü kamaştırır mı dersin Cemil?”

— “Kamaştırır oğlum. Önümüzü gündüz gibi aydınlatacak.”

— “Ampul patlamasın sakın hızlı sürünce?”

— “Yedek ampul aldım oğlum bakkaldan, merak etme.”

---

II. Krom Kaplı Dinamonun Montajı: 10 Numara Açık Ağız Anahtar

Cemil paslı metal alet çantasından 10 numara açık ağızlı demir anahtarı çıkardı.

Yanında kadife bir beze sarılı gıcır gıcır bir parça duruyordu: Doğu Alman malı krom kaplı bisiklet dinamosu.

Bu dinamoyu dün kasabadaki bisikletçi Kör Remzi’den tam iki haftalık harçlığıyla almıştı.

Dinamonun üstünde minik bir tırtıklı metal kafa vardı. Altında ise şasiye bağlanacak yaylı bir mandal mekanizması bulunuyordu.

Cemil dinamonun kelepçesini ön maşanın sol çatalına yerleştirdi. Cıvatayı sıktı: Gıcııırt.

İki ince kabloyu tırnağıyla soydu. Kırmızı kabloyu ön farın pirinç duyunun yuvasına doladı.

Siyah şasi kablosunu ise maşanın boyasız demirine bağladı.

Bisiklet donanımındaki teknik hiyerarşi şu şekildeydi:

Aksesuar Adı	Montaj Yeri	Ses Seviyesi	Görsel ve Mekanik Etki
Krom Dinamo	Ön maşa sol çatal	Tiz mekanik vızıltı	Hıza bağlı değişken sarı ışık
Muz Sele	Arka kadro	Sıfır ses	İki kişi binme ve sonsuz konfor
İskambil Kağıdı	Arka jant telleri (mandal)	Çılgın motor sesi	Sahte motosiklet egzozu taklidi
Kedi Gözü Reflektör	Pedallar ve çamurluk	Sessiz	Farlar vurduğunda kırmızı parlama
Nikelaj Ayna	Yüksek boynuz gidon	Titreşim sesi	Dikiz aynası havaları

Cemil anahtarı yere bıraktı. Elindeki siyah makine yağını şortuna sildi:

— “Tamamdır Onur. Montaj kusursuz oldu.”

— “Şimdi ne yapacağız Cemil?”

— “Şimdi mandala basacağız. Hazır mısın sese?”

— “Hazırım bas artık şu mandala!”

---

III. ‘Klik’ Sesi ve Lastiğe Yapışan Tırtıklı Silindir: Vzzzzzzzt!

Cemil ayağa kalktı. Sol başparmağını dinamonun üstündeki yaylı metal mandala koydu.

Bütün gücüyle aşağıya doğru bastırdı: KLİK!

Kuvvetli çelik yay boşaldı. Dinamonun gövdesi hızla ileriye doğru fırladı.

Tırtıklı metal kafa, Bisan Pinokyo’nun beyaz yanaklı ön lastiğine sımsıkı yapıştı. Lastiğin kauçuğuna iki milim kadar gömüldü.

Cemil bisikleti sehpaya kaldırdı. Sağ eliyle pedala hızla asıldı: Fırrrr!

Tekerlek deli gibi dönmeye başladı.

Tam o saniyede sitenin karanlık otoparkında o meşhur mekanik çığlık patladı: VZZZZZZZZZZZZZZT!

Bu ses sürtünmenin, mekanik elektriğin ve çocukluk coşkusunun saf sesiydi.

Tekerlek döndükçe dinamonun içindeki mıknatıs bobini çıldırdı. Bakır teller elektrik üretti.

Ön çamurluğun üstündeki yuvarlak sarı far önce hafifçe turuncu bir kızıllıkla uyandı.

Cemil pedala daha hızlı yüklendi. Far bir anda güneş gibi sarı bir ışık hüzmesi saçtı.

Işık demeti karşıdaki beyaz badanalı istinat duvarını aydınlattı.

Onur gözlerini ovuşturan bir şaşkınlıkla bağırdı:

— “Yandı! Vallahi billahi yandı Cemil!”

— “Gördün mü oğlum feneri? Araba farı gibi maşallah!”

— “Ses de çok acayip çıkıyor ağabey!”

— “Motor gibi vızlıyor oğlum. Şimdi piste çıkıyoruz.”

---

IV. Hızlandıkça Parlayan Sarı Far ve Jant Telindeki İskambil Kağıdı

Fakat Cemil için tek bir dinamo farı yeterli değildi.

Cebinden mavi renkli plastik bir çamaşır mandalı çıkardı. Yanında da eski bir maça kızı iskambil kağıdı vardı.

Mandalı arka çatalın demirine tutturdu. İskambil kağıdını jant tellerinin tam arasına soktu.

Plan kusursuzdu: Önde araba farı, arkada Ferrari egzozu.

Cemil muz seleye atladı. Onur da selenin arka ucuna ilişti. İki ayaklarını pedallara bastılar.

Karanlık yola doğru ilk hamleyi yaptılar.

İşte o an acımasız fizik kanunu devreye girdi.

Dinamo tekerleğe baskı yaptığı için pedallar kurşun gibi ağırlaşmıştı. Sanki tekerleğin arkasında yirmi kiloluk bir çimento torbası bağlıydı.

Cemil ayağa kalkarak pedallara bütün vücut ağırlığıyla yüklendi:

— “Asıl bacaklarına Cemil! Yavaş gidiyoruz!”

— “Ağırlaştı oğlum tekerlek! Dinamo lastiği tutuyor!”

— “Daha hızlı bas, far sönüyor baksana!”

Gerçekten de öyleydi. Cemil ne zaman yavaşlasa, farın sarı ışığı titreyerek soluyordu.

Işığın sönmemesi için bacakların bir piston gibi durmaksızın dönmesi şarttı.

Yokuş aşağı viraja girdiklerinde hızları aniden saatte otuz beş kilometreye fırladı.

Rüzgar kulaklarında uğuldadı. Gece esintisi terli göğüslerini serinletti.

Yol kenarındaki bahçelerden sokak köpekleri havlamaya başladı: Hav… Hav… Hav!

Fakat bisiklet o kadar hızlıydı ki köpekler arkalarından sadece baktı.

İskambil kağıdı tellere çarptıkça makineli tüfek gibi ses çıkardı: T-T-T-T-TRRRRRR!

Dinamo ise tiz bir ıslık çalıyordu: VZZZZZZZZZZZZT!

Sarı far karanlık zifti bir bıçak gibi yardı.

Uzakta deniz yüzeyinde dolunayın gümüş ışıltısı parıldıyordu.

Kauçuk elcikler Cemil’in terli avuçlarına yapışmıştı.

İki çocuk kendilerini gece yarısı Formula 1 yarışında zannettiler.

---

V. Bekçi İdris Efendi’nin El Feneri ve Trafo Binasına Kaçış

Saat tam 23:15’ti. Bisiklet Aktur’un meşhur çamlık virajına doğru roket gibi akıyordu.

Virajın hemen çıkışında sitenin emektar gece bekçisi İdris Efendi devriyedeydi.

İdris Efendi altmış yaşındaydı. Başında gri kasketi, elinde pilli koca bir demir fener vardı.

Uzaklardan gelen o korkunç vızıltıyı ve makineli tüfek sesini duyunca irkildi:

— “O ne be? Helikopter mi iniyor yola?”

İdris Efendi fenerini virajın karanlığına doğru çevirdi.

Tam o anda virajdan iki gözü sarı yanan, arkasından çılgın sesler çıkaran Bisan Pinokyo fırladı.

Cemil bekçiyi görünce panikledi:

— “Eyvah! Bekçi İdris Amca yolda dikiliyor!”

Onur arkadan haykırdı:

— “Frene bas Cemil! Çarpacağız adama!”

— “Kontrapedal tutmuyor Onur! Çok hızlandık!”

İdris Efendi düdüğünü ağzına götürdü: FİİİİİİTTTT!

— “DURUN ULAN EDEPSİZLER! KİM O BİSİKLETTEKİ?”

Cemil gidonu hızla sola kırdı. Arka tekerlek kaydı.

Çakıl taşları havaya savruldu: Şıngırrrr.

Bisiklet kıl payı bekçinin yanından geçti. İdris Efendi kendini son anda yolun kenarındaki çalılıklara attı.

Cemil tenis kortunun paslı demir kapısından içeri süzüldü.

Trafo binasının arkasındaki zifiri gölgeye girdiler. Pedalları kilitlediler.

Nefeslerini tuttular. Trafo binasından gelen kalın elektrik uğultusu kalplerinin çarpıntısına karıştı: Huuuuum.

Bekçi İdris Efendi dışarıdaki yoldan fenerini sallayarak geçti:

— “Görürsünüz siz yarın sabah! Kimin bisikleti olduğunu bulacağım!”

Bekçinin adımları uzaklaştı. Çocuklar birbirine bakıp sessizce kıkırdadılar.

---

VI. Lastiğin Yanağındaki Yanık İzi ve Zafer Yorgunluğu

Saat 23:45’te bisikleti D Blok’un kömürlüğüne gizlice soktular. Tahta kapıyı arkalarından kapattılar.

İkisi de sırılsıklam ter içinde kalmıştı. Tişörtleri sırtlarına yapışmıştı.

Fakat ikisinin de yüzünde çılgın bir zafer tebessümü vardı.

Cemil dinamonun mandalını yukarı doğru çekti: TAK.

Dinamo kafası lastikten ayrıldı. Mekanik sessizlik odaya geri geldi.

Cemil el fenerini ön tekerleğin beyaz yanağına tuttu.

Gördükleri manzara bu tarihi gece turunun resmi faturasıydı.

Bisan Pinokyo’nun o güzelim beyaz yanaklı lastiğinin kenarında derin, simsiyah bir yanık oyuğu oluşmuştu. Sürtünmeden eriyen kauçuk etrafa taze yanık lastik kokusu yayıyordu.

Onur parmağıyla siyah ize dokundu:

— “Lastiğin kenarı erimiş Cemil. Baban fark eder mi?”

Cemil gülümsedi. Lastiğin yanağını şefkatle okşadı:

— “Erisin be Onur. Fark ederse etsin. Değmez miydi sence o sarı ışığa?”

Onur başını salladı:

— “Sonuna kadar değerdi Cemil. Hayatımda hiç bu kadar hızlı uçmamıştım.”

— “Yarın gece Aktur’un arka sahiline süreriz artık.”

— “Süreriz ama bu sefer iki mandal takalım, ses daha çok çıksın!”

Kömürlükten sessiz adımlarla çıktılar. Çam ağaçlarının altından evlerine doğru birer gölge gibi süzüldüler.

O gece Cemil yatağında gözlerini kapattığında kulaklarında hala o mekanik vızıltı çınlıyordu: Vzzzzzzzt.

Dışarıda rüzgar çam dallarını hafifçe sallıyordu.

Uzaklardan bir baykuş sesi duyuldu.

Yaz tatilinin en güzel hatırası o gecede saklıydı.

Ve rüyasında zifiri karanlık bir virajda, kendi ürettiği sarı bir ışığın peşinden sonsuzluğa doğru pedal çeviriyordu.

O küçük dinamo, karanlığa karşı kazanılmış en büyük çocukluk zaferiydi.