Çeşme Boyalık Gazeteciler Sitesinde İskeleden Balıklama Atlama Hiyerarşisi ve Çivileme Tsunami Sabotajı

I. Saat 15.30: Ayak Tabanlarını Kavuran Tahtalar ve İskele Meydan Muharebesi

Ağustos ayının en acımasız saatiydi. Saat tam 15.30’du.

Çeşme Boyalık Gazeteciler Sitesi’nin 60 metrelik ahşap iskelesi cayır cayır yanıyordu. Tepede 41 derecelik Ege güneşi vardı. Kalaslar kızgın bir ızgaraya dönmüştü. Çam tahtaların reçineleri sıcaktan köpürüyordu. Kuruyan yüzeylerde jilet gibi kıymıklar pusuya yatmıştı.

İskelede yalınayak durmak imkânsızdı. Tahtaya basan ayak tabanı anında sızlardı. Çocuklar parmak uçlarında sekiyordu. Kömür üstünde yürüyen dervişler gibi hızla koşuyorlardı. Hedef iskelenin ucundaki gölgeli platformdu.

Havadaki koku katman katmandı. Keskin deniz tuzu kokuyordu. Çürüyen deniz yosunları burnu sızlatıyordu. Nivea kakaolu güneş yağı kokusu yükseliyordu. Paslı iskele babalarına yapışmış kara midyeler geniz yakıyordu.

Platformun ucunda 15 yaşındaki Tolga dikiliyordu. Mayosu belinden hafifçe düşmüştü. Sırtı güneşten soyulup haritaya dönmüştü. Ayak başparmakları tahtanın kenarından sarkıyordu. Aşağıdaki koyu turkuaz suya bakıyordu.

Tolga tam beş saniyedir tereddüt ediyordu. Boyalık koyunun yazısız yasalarında beş saniye çok uzun bir süredir. Bu süre, kahramanlık ile rezillik arasındaki sınırdır.

Arkasında dört kişilik çete bekliyordu. Çetenin kışkırtıcısı 15 yaşındaki Kaan öne atıldı:

— “Hadi be Tolga! Heykel mi dikildin oraya? Atlamayacaksan çekil kenara! Dipte kaya falan yok, deniz gözlüğüyle baktım. En az dört metre derinlik var!”

Tolga arkasını dönemezdi. Geri dönüş yolu tamamen kapalıydı. Arkasında sadece arkadaşları yoktu. Orta kısımdaki şezlonglarda sitenin genç kızları uzanıyordu. Emekli köşe yazarları gazete okuyordu.

İskeleden geri adım atmak intihardı. Bütün yazı karada rezil geçirmek demekti.

II. Sayfiye Atlama Hiyerarşisi: Balıklama Elitleri ve Çivileme Askerleri

Boyalık Gazeteciler Sitesi iskelesi askeri bir hiyerarşiyle yönetilirdi. Kimse bunu tartışamazdı. Rütbeler suya giriş biçimiyle ölçülürdü.

En tepede balıklama elitleri vardı. Bunlar 17-18 yaşındaki lise basketbolcularıydı. Kollarını ok gibi açarlardı. Gökyüzüne doğru yay gibi gerilirlerdi. Suya girerken tek bir damla bile sıçratmazlardı. Çıkardıkları ses derin bir hülop sesinden ibaretti. Bu atlayış sitenin mutlak karizma zirvesiydi.

Bir alt basamakta çivileme taburu dururdu. 14-15 yaşındaki çete üyeleri bu gruptaydı. Ayaklar bitişik tutulurdu. Kollar gövdeye yapışırdı. Suya mermi gibi dik girilirdi. Amaç dipten kum çıkarmaktı. Yüzeye çıktıklarında avuçlarındaki gri kumu havaya kaldırıp zafer çığlığı atarlardı.

Hiyerarşide yükselmek yıllar alırdı. 10 yaşında merdivene yapışıp ağlayan çocuk, 15 yaşında tahtanın ucunda titreyemezdi. Sayfiye raconu zayıflığı asla affetmezdi.

III. Zemin Taraması Paranoyası: ‘Oğlum Orası Sığ, Kayanın Üstüne Atlama!’

İskeleden atlamanın en büyük düşmanı suyun berraklığıydı. Çeşme Boyalık denizi akvaryum gibiydi. Dört metre dipteki paslı bir konserve kutusu el mesafesinde görünürdü.

Bu berraklık gençlerin beynine felç indirirdi. Herkes aynı kabusu görürdü. Kafayı görünmeyen sivri bir kayaya çarpmak.

Gazeteciler Sitesi’nde nesilden nesile aktarılan korkunç bir efsane vardı. 1989 yazında C Blok’tan bir çocuk balıklama atlamıştı. Kafasını deniz kestanesi kayasına vurmuştu. Kafasına yedi dikiş atılmıştı. Çocuk o günden sonra bir daha denize girememişti.

Anneler bu hikâyeyi her sabah kahvaltıda anlatırdı. Domates peynir yerken bu mit zihinlere kazınırdı.

Tolga ayak uçlarına baktı. Kum dalgaları altın sarısı ağlar gibi parlıyordu. Dipte kocaman koyu bir karaltı vardı. Yüreği ağzına geldi. O leke yosun muydu? Yoksa kafatasını parçalayacak sivri bir granit kütlesi miydi?

Kaan arkadan tekrar bağırdı:

— “Yemin ederim yosun o Tolga! Bizzat daldım, elimle dokundum! Yumuşacık pamuk gibi! Korkuyorsan söyle, kasmayalım!”

Kaan son darbeyi vurdu. Bu cümle erkeklik onuruna saplanan zehirli bir oktu. Tolga derin bir nefes aldı. Ciğerlerini havayla doldurdu. Gözlerini sımsıkı yumdu. Dizlerini kırdı. Gövdesini boşluğa fırlattı.

IV. Şezlong Terörü: Güneşlenen Teyzelere Kasten Tsunami Operasyonu

İskelenin tek amacı estetik atlayışlar yapmak değildi. Asıl eğlence kamusal sabotajdı. Hedef tahtası şezlongda güneşlenen kıdemli site teyzeleriydi.

İskelenin orta kısmındaki hasır şezlonglar teyzelerin tekelindeydi. Geniş hasır şapkaları vardı. Burunlarında beyaz çinko krem tabakası parlardı. Ellerinde pembe aşk romanları tutarlardı. Bazıları tığ işi dantel örerdi.

Bu derin sükunet, çetenin gözünde açık bir tahrikti.

Operasyonun adı belliydi: Stratejik Karpuzlama.

Tetikçi seçildi. 13 yaşındaki 68 kiloluk Caner öne çıktı. Caner iskelenin başından hız aldı. 20 metrelik bir depar başlattı. Çıplak ayakların kuru kalaslara vururken çıkardığı ses tüfek atışını andırıyordu:

Tak-tak-tak-tak-tak!

Kalaslar esnedi. Şezlonglar beşik gibi sallandı. Teyzeler başlarını panikle kitaplarından kaldırdı:

— “Caner dur evladım! Yapma çocuğum! Kitap ıslanacak! Yavaş atlayın be edepsizler!”

İkaz çok geç kalmıştı. Caner tahtanın kenarından gökyüzüne fırladı. Havada dizlerini göğsüne kenetledi. İki eliyle bacaklarına sarıldı. Sırtını hafifçe eğdi. Suyun yüzeyine devasa bir göktaşı gibi indi:

ÇŞŞŞŞŞŞŞLAAAAKKKK!

Deniz yarıldı. İskeleden iki buçuk metre yüksekliğinde beyaz bir su duvarı yükseldi. Bu tsunami yerçekimiyle birlikte şezlongların üstüne çöktü.

A Blok ikinci kat sakini Melahat Hanım tam isabet aldı. Mavi plastik şezlong anında göle döndü. Melahat Hanım’ın kemik güneş gözlüğü burnundan kaydı. Elindeki romanın sayfaları sırılsıklam olup birbirine yapıştı.

— “Hop hop hop! Terbiyesiz haydutlar! Gözlüğüm denize uçtu! Kitabım mahvoldu! Nerede bu sitenin bekçisi? Şaban! Şaban Efendi koş, al şu canavarları sudan!”

Caner on metre ileride yüzeye çıktı. Zafer kazanmış bir denizaltı gibi burnundan su püskürttü. İskeledeki bütün çocuklar kahkahaya boğuldu. Bekçi Şaban elinde süpürgeyle iskelenin başında belirene kadar yeni bir atlayış dalgası çoktan başlamıştı.

V. Gurur ve Karın Ağrısı: ‘Karnımın Üstüne Düşmedim ki, Dalga Vurdu!’

Fakat iskele tanrıları her zaman merhametli davranmazdı. Bazen ağır bedeller ödetirdi. Bu bedelin adı kırmızı karın faciasıydı.

Tolga’nın atlayışı harika başlamıştı. Ancak havadayken dengesi bozuldu. Bacakları fazla yukarı kalktı. Gövdesi yay gibi büküldü. Yerçekimi onu affetmedi. Tolga suya dik giremedi. Göğsü ve karnı su yüzeyine paralel çarptı:

ŞRAAAAAAKKKK!

Bu ses normal bir su sesi değildi. Islak bir çarşafın mermere olanca güçle vurulmasıydı. Su yüzeyi o salisede betondan farksızdı. İskeledeki herkesin içi cız etti:

— “Ooooooooovvvv!”

Tolga suyun dibinde dondu kaldı. Ciğerlerindeki bütün hava tek darbeyle boşaldı. Gözlerinden şimşekler çaktı. Nefes alamıyordu. Karnında alev alev bir yangın başladı. Sanki üzerine kaynar zeytinyağı dökülmüştü.

Fakat sayfiye kuralları kesindi. Asla acı çektiğini belli etmeyeceksin.

Tolga kafasını sudan çıkardı. Yüzüne sahte bir gülümseme yapıştırdı. Boynundan göbeğine kadar olan bölge haşlanmış ıstakoza dönmüştü. Kıpkırmızıydı.

Kaan iskeleden sarktı:

— “Oğlum karnının üstüne yapıştın! Ses karadaki bakkaldan duyuldu! Baksana göğsün patlıcan gibi morardı!”

Tolga boğuk bir sesle nefes aldı. Sol elini gururla kaldırdı:

— “Ne yapışması be abi? Güneş yaktı beni dün! Dalga vurdu sadece yüzeye! Girişteki köpüğü görmediniz mi siz?”

Bu inkâr, Türk sayfiye delikanlılığının zirvesiydi. Tolga merdivene yüzerken karnındaki deri alev alev yanıyordu. Fakat basamakları çıkarken göğsünü şişirdi. Bir olimpiyat şampiyonu gibi yürüdü.

VI. Titreyen Dudaklar ve Akşama Kalan Morluklar

Saat 18.00 oldu. Güneş eğildi. Rüzgâr hafiften poyraza döndü. Deniz öğle saatlerindeki o sıcak çarşaf halini kaybetti. Dip akıntıları soğuk suyu kıyıya doğru bastırdı.

İskele yavaş yavaş tenhalaşıyordu. Şezlonglar kapatılıp koltuk altlarına alındı.

Çocuklar hâlâ sudan çıkmıyordu. Fakat beden dili iflas etmişti. Merdiven demirine tutunan 12 yaşındaki Burak zangır zangır titriyordu. Dudakları patlıcan moruna dönmüştü. Dişleri takır takır birbirine vuruyordu:

Tık-tık-tık-tık!

Ten rengi kül gibiydi. Parmak uçları buruşup kuru üzüme dönmüştü.

Kıyıdan annesinin tiz sesi yükseldi:

— “Burak çık artık sudan! Bir saattir titriyorsun orada! Ciğerlerini üşüteceksin, hadi eve!”

Burak direnemedi. Merdivenden koşarak fırladı. Sarı çizgili plaj havlusuna sarındı. Kollarını göğsünde kavuşturup titremesini gizlemeye çalıştı.

İskele tamamen boşaldı. Geride sıcak tahtaların üstünde kuruyan ayak izleri kaldı. Bir de devrilmiş kakaolu güneş yağı şişesi.

Akşam evlerde duşa girilecekti. Tuzlu suyun yaktığı kırmızı karınlar lifle ovulacaktı. Midye kesikleri sızlayacaktı. Banyodan acı feryatlar yükselecekti.

Fakat yarın saat tam 15.30 olduğunda tarih tekerrür edecekti. Ayaklar yine kızgın tahtalarda sekecekti. Ve o kadim soru yine sorulacaktı:

— “Dipte kaya var mı lan?”

Cevap asla değişmeyecekti:

— “Kaya falan yok oğlum, balıklama atla!”